وقتی شخصی مورد نهی از منکر قرار میگیرد طبیعی است که مقداری این تذکر برایش سنگین باشد؛ مخصوصاً با هجمههای رسانهای علیه ناهیان منکر بهخصوص در قضیهی حجاب طبیعی است که حتی با مقداری پرخاش بگوید که به تو ربطی ندارد!
اما اینکه پا را از حد فراتر گذاشته و به ناهی منکر بهراحتی هتاکی کند و الفاظ رکیکی را با اینکه میداند تصویر او ضبط میشود استفاده کند و گاهی هم اقدام به ضرب و شتم ناهی از منکر کند نشان دهنده ی رویهی خطرناکی در جامعه است.
این امر از زوایای مختلفی باید بررسی شود؛ اما از جهت حاکمیتی یکی از علل آن را با توجه به نامه ۵۳ نهج البلاغه که سندی از توصیههای اسوه عدالت امیرالمومنین علی علیه السلام به والی خود مالکاشتر است میخواهیم بررسی کنیم.
در این نامه حضرت میفرمایند:
وَ لایَکُونَنَّ الْمُحْسِنُ وَ الْمُسیءُ عِنْدَکَ بِمَنْزِلَة سَواء، فَاِنَّ فی ذلِکَ تَزْهیداً لاَِهْلِ الاِْحْسانِ فِی الاِْحْسانِ، وَ تَدْریباً لاَِهْلِ الاِْساءَةِ عَلَی الاِْساءَةِ، وَ اَلْزِمْ کُلاًّ مِنْهُمْ ما اَلْزَمَ نَفْسَهُ
به این مضمون که با نیکوکار و بدکار یکسان برخورد نکن زیرا این موجب بی رغبتی اهل نیکوکاری نسبت به کار نیک در جامعه میشود و همین طور باعث میشود اهل ناهنجاری نسبت به کار زشتشان تشویق شوند و این تبدیل به رویهای برای آنها در جامعه شود.
فاجعه آن وقتی است که نهتنها نهادهای حاکمیتی نسبت به ناهنجاریهای اجتماعی بی تفاوت باشند؛ بلکه در بیاناتشان و یا در مقام عمل دست به حمایت از فرد هتاک بزنند و در لباس پشتیبان آن این پیام را به جامعه بدهند که ناهی از منکر در اقدام خود تنهاست. باید دانست این امر ناخودآگاه موجب تقویت جریان هنجار شکن در جامعه میشود.
حجتالاسلام تهرانی پویا
